Przejdź do treści strony
Ośrodek Leczenia Odwykowego w Woskowicach Małych Biuletyn Informacji Publicznej

Oferta programowa

Wojewódzki Ośrodek Terapii Uzależnienia i Współuzależnienia w Opolu

znajduje się w Opolu przy ul. Głogowskiej 25

telefon 77 455 25 35 fax 77 4576364

GODZINY OTWARCIA
od poniedziałku do piątku
recepcja w godz. 7:00 - 18:45
terapia w godz. 7:00 – 20:00

GODZ PRZYJĘĆ DLA DLA PACJENTÓW ZGŁASZAJĄCYCH SIĘ PIERWSZY RAZ
Osoby uzależnione oraz osoby z rodzin osób uzależnionych:
codziennie od poniedziałku do piątku w godz od 08:00 do 18:45

Świadczy usługi zdrowotne w zakresie uzależnień na rzecz wszystkich potrzebujących oraz ich rodzin. Świadczenia są realizowane nieodpłatnie ubezpieczonym oraz nieubezpieczonym.

Terapia indywidualna z pacjentami odbywa się od poniedziałku do piątku.

Terapia grupowa pacjentów odbywa się od poniedziałku do piątku .

Ponadto odbywają się zajęcia terapii grupowej w soboty i niedziele zgodnie z wcześniej ustalonym harmonogramem w godz. 9:00-16:00. Pracownicy Ośrodka to lekarze, terapeuci i psycholodzy o odpowiednich kwalifikacjach udzielający świadczeń zdrowotnych są na rzecz pacjentów i ich rodzin.

Wychodząc naprzeciw zapotrzebowaniu społecznemu Wojewódzki Ośrodek Terapii Uzależnienia i Współuzależnienia w Opolu poszerzył  swoją ofertę terapeutyczną o pracę z osobami  zmagającymi sie z uzależnieniami czynnościowymi takimi jak zakupaholizm hazard  uzależnienie od komputera oraz  z młodzieżą z problemem narkotykowym i alkoholowym.

Narkotyki są problemem coraz szerszego kręgu młodzieży, ich rodziców i nauczycieli. Przeprowadzane wśród młodzieży badania potwierdzają, kontakt oraz młodszych osób ze środkami wziewnymi, marihuaną, amfetaminą. Problemem staje się coraz częstsze nadużywanie alkoholu przez młodzież, niejednokrotnie przybierające postać picia szkodliwego a nawet uzależnienia od alkoholu. Coraz częściej dostrzegają te negatywne zjawiska wychowawcy i rodzice. Przyjmowanie narkotyków czy nadużywanie alkoholu jest nierzadko przyczyną zaburzeń w zachowaniu, lekceważenia obowiązków szkolnych, wagarów, wchodzenia przez młodzież w konflikt z prawem.

Program, który staramy się wdrożyć jest adresowany do młodych osób  najczęściej jeszcze uczących się, uzależnionych od alkoholu i narkotyków, dopalaczy a także szkodliwie pijących alkohol i biorących narkotyki. Podstawą do podjęcia decyzji o formie leczenia jest trafnie postawiona diagnoza uzależnienia a także diagnoza problemowa określająca dokładnie sytuację, w jakiej się pacjent znajduje. Rodzaj terapii, jej długość, formy oddziaływań należy indywidualnie dobierać do każdego pacjenta. Baczną uwagę należy zwracać na rodzaj środka zażywanego przez pacjenta, długość trwania kontaktu, stopień degradacji psychicznej, fizycznej, społecznej, typ osobowości itp. Podstawową sprawą jest zdiagnozowanie czy doszło już do uzależnienia, czy też jest to jeszcze etap szkodliwego picia czy zażywania.

Ważne jest również ustalenie czy młody człowiek funkcjonuje jeszcze w określonych rolach społecznych(np. ucznia), jakie ma szanse realizować dalej obowiązek szkolny, czy może liczyć na pomoc ze strony najbliższych itp. Proces diagnostyczny obejmuje przynajmniej kilka sesji przeprowadzonych z pacjentem i jego rodzicami(bezwzględnie w odniesieniu do osób niepełnoletnich).

FORMY PRACY

Podstawową formą pracy jest terapia grupowa, uzupełniana w miarę potrzeb sesjami indywidualnymi. Integralną częścią terapii dla młodzieży jest praca z ich rodzicami. Cały cykl terapeutyczny dzieli się na kilka etapów pracy grupowej.

1. Grupa wstępna - motywacyjna. Jest to grupa otwarta, trwająca około dwóch miesięcy. Spotkania odbywają się dwa razy w tygodniu po trzy godziny. W grupie tej zajęcia mają charakter psychoedukacyjny. Praca polega na urealnieniu młodym ludziom wszystkich aspektów brania substancji psychoaktywnych. W grupie tej pokazujemy młodym ludziom czym jest uzależnienie, na czym polega głód narkotykowy czy alkoholowy i jak sobie z nim radzić. Przedstawiamy także formy i zasady pracy w grupie, przybliżamy na czym polega terapia uzależnienia.

Z tej grupy pacjent wychodzi z podstawową wiedzą na temat uzależnienia, rozpoznaje u siebie objawy, łączy życiowe problemy z przyjmowaniem substancji psychoaktywnych.

Warunkiem uczestnictwa w grupie wstępnej jest trzeźwość – wymagamy abstynencji zarówno narkotykowej ( sprawdzanej badaniami testowymi) jak i alkoholowej. Przyjmujemy, że okres dwóch miesięcy jest okresem wystarczającym na oczyszczenie się organizmu np. z obecności THC.

W grupie wstępnej zauważalna jest największa „wypadalność” młodych pacjentów z terapii. Jest to spowodowane najczęściej trudnościami w radzeniu sobie z głodem narkotykowym w sytuacji utrzymywania kontaktu ze „starym”, nadal czynnie biorącym narkotyki towarzystwem.

Młodemu pacjentowi, który mimo dwumiesięcznego uczestnictwa w zajęciach grupy wstępnej nadal łamie abstynencję narkotykowa proponujemy inny rodzaj terapii – najczęściej wyjazd do ośrodka stacjonarnego.

2. Grupa podstawowa - grupa intensywnej psychoterapii

Jest to nadal grupa otwarta. Zajęcia odbywają się dwa razy w tygodniu po trzy godziny. W grupie intensywnej psychoterapii pacjenci pracują w trzech kierunkach.

- Praca nad głodem związanym z zaprzestaniem przyjmowania substancji psychoaktywnych. Praca ta jest identyczna jak w przypadku pacjenta dorosłego.

- Praca nad bezsilnością Skupiamy się głównie na utracie kontroli nad braniem oraz nad życiem, nad aspektem utraty wolności tak ważnej dla młodego człowieka, urealniamy powstałe na skutek brania straty. Młodzi pacjenci nie dostrzegają destrukcji związanej z przyjmowaniem substancji psychoaktywnych, ponieważ nie mają zwartego systemu wartości. Tylko coś, co jest ważne dla człowieka może w przypadku straty odczuwane być jako przykrość. Dla nich destrukcja to głównie złe samopoczucie fizyczne i psychiczne, to przymus zdobywania środka, to odczuwanie alienacji i osamotnienia.

- Destrukcją dla młodego pacjenta jest brak komfortu brania, tzn. usunięcie z domu, brak jedzenia, możliwości wykąpania się itp. Destrukcja młodzieży to destrukcja na tu i teraz. To, co terapeuci często widzą jako destrukcję dla młodego człowieka wcale destrukcji nie oznacza – np. utrata szkoły jako konsekwencja brania narkotyku tylko przez część z nich uznawana jest jako ewidentna, ważna dla nich strata.

- Praca na tożsamością osoby uzależnionej.

Cechą charakterystyczną młodych ludzi jest poszukiwanie własnej tożsamości. Na skutek brania substancji psychoaktywnych i kontaktów z innymi narkomanami nasz pacjent przyjął tożsamość narkomana. Czasem nawet jest z tego dumny. Przynależy do grupy osób na swój sposób wyjątkowych, wtajemniczonych. W związku z powyższym nie musimy udowadniać młodemu pacjentowi, że jest uzależniony, on o tym wie. Naszym zadaniem jest więc umożliwienie pacjentowi porzucenia tożsamości narkomana, a przyjęcie tożsamości człowieka, który się leczy, pragnie się zmieniać, chce przezwyciężyć kryzys, w którym się znalazł. Musimy mu pokazać, że przynależność do grupy osób zmieniających się może być atrakcyjna, związana z wieloma gratyfikacjami społecznymi. W tej grupie zaczynamy również pracować nad tożsamością syna, córki, członka rodziny. Młody pacjent bardzo długo nie jest w stanie utożsamić się z własną rodziną, jest w nim wiele buntu, żalu, złości do rodziców. W tej grupie pacjenci zapoznają się również z psychologicznymi mechanizmami uzależnienia, a także zjawiskiem nawrotu choroby. Poznają istotę nawrotu, jego mechanizm, uczą się rozpoznawać sygnały ostrzegawcze, tworzą indywidualne programy przeciwdziałania nawrotom choroby.

Grupa podstawowa trwa około dziewięciu miesięcy. Pacjentów obowiązuje bezwzględna abstynencja narkotykowa ( sprawdzana badaniami testowymi ) oraz alkoholowa. Złamanie abstynencji skutkuje poniesieniem konsekwencji – zgodnie z warunkami zawartymi w podpisanym na początku kontrakcie – do wyjazdu do ośrodka włącznie.

3. Grupa terapii pogłębionej.

Grupa ta przeznaczona jest dla młodzieży, która ukończyła terapię w grupie wstępnej i intensywnej oraz dla tych, którzy wracają z ośrodków stacjonarnych, w których realizowany był analogiczny cykl terapeutyczny. Młodzież uzależniona od narkotyków wracająca z innych ośrodków rozpoczyna terapię od grupy podstawowej. Jest to uzasadnione tym, że pacjenci ci nie mają zwykle elementarnej wiedzy dotyczącej uzależnienia. Zajęcia w tej grupie odbywają się jeden raz w tygodniu ( trzy godziny) przez okres około roku.

W grupie terapii pogłębionej pracujemy w trzech kierunkach.

- Nabywanie umiejętności interpersonalnych i intrapsychicznych niezbędnych do trzeźwego życia poprzez konkretne zajęcia treningowe . Kładziemy również duży nacisk na zmianę sposobu myślenia, pracujemy nad schematami poznawczymi, które często poprzez swoją sztywność znacznie utrudniają trzeźwienie. Nabywanie tych umiejętności pozwala na lepsze radzenie sobie w sytuacjach życiowych i dostarcza ,,narzędzia” pozwalające korzystać ze wsparcia innych ludzi.

- Praca nad rozbrajaniem psychologicznych mechanizmów uzależnienia. Jest to praca w trybie ciągłym. Na tym etapie terapii pacjenci znają już psychologiczne mechanizmy uzależnienia. Ich działanie jest spowolnione, ale nie zatrzymane. Często są one bardzo wyraźne w czasie zajęć, dlatego prowadzący terapię bezpośrednio konfrontuje pacjenta z przejawami działania tych mechanizmów.

- Pokazujemy im przejawy działania tych mechanizmów w ich wypowiedziach i działaniu w czasie zajęć stale objaśniając, powodując tym samym większe samopoznanie i lepsze rozumienie własnego funkcjonowania w otoczeniu.

- Praca na zwiększaniem poczucia rozumienia tego, co wokół się dzieje, poczucia sensowności i celowości w działaniach zmierzających do zmiany. Każda trudna sytuacja pokazywana jest przez terapeutę w następujący sposób:

- jak rozumiesz to co się dzieje / jeśli jest potrzeba posługujemy się mikrowykładem na dany temat: „Jaki masz cel”,

- co w tej sytuacji zależy od ciebie, a na co nie masz wpływu, kogo możesz prosić o pomoc,

- jaki sens ma dla ciebie to, co robisz.

W pracy nad problemami związanymi z trzeźwym życiem wykorzystujemy całą swoją wiedzę na temat uzależnienia. Pracujemy tu np. ze wstydem, lękiem, poczuciem winy , żalem po stracie, w zależności od potrzeb pacjentów w danym momencie. Pracujemy również nad dalszą poprawą funkcjonowania pacjenta w domu i środowisku. Jest tu miejsce na zajmowanie się bliskimi związkami. Stale dbamy o to, aby nasi pacjenci coraz lepiej rozumieli to, co wokół nich się dzieje.

4. Społeczność terapeutyczna

Grupa społeczności terapeutycznej, spotykająca się jeden raz (trzy godziny) w tygodniu powinna być integralną częścią programu terapeutycznego. Uczestniczą w niej pacjenci ze wszystkich grup, na społeczność może wejść nawet człowiek nie uczestniczący w programie terapeutycznym pod warunkiem, że jest trzeźwy i grupa go przyjmie. Grupa ta posługuje się własnymi normami i zasadami wypracowanymi przez członków grupy. Daje poczucie przynależności, oparcia, współdecydowania. Wprowadza poprzez normy i kryteria ład i porządek w ich życie. Umożliwia proces autonomizacji norm niezwykle istotny w życiu dorastającego uzależnionego człowieka.

Udział w grupie społeczności terapeutycznej jest dla młodego pacjenta czymś nobilitującym, dającym mu poczucie przynależności do czegoś wyjątkowego. Grupa ta staje się alternatywą wobec grupy rówieśniczej używającej substancji psychoaktywnych.

Wspólny cel – trzeźwienie jest najważniejszym spoiwem grupy.

W grupie tej na każdym spotkaniu omawiane są bieżące sprawy i problemy pacjentów z całego tygodnia. Omawiane są tu zarówno konflikty pomiędzy pacjentami ich wzajemne relacje jak i problemy rodzinne, szkolne, trudności w trzeźwieniu. Tu jest również miejsce na planowane zajęcia na temat przyjaźni, miłości, wartości, norm postępowania. Terapeuta zawsze gotowy jest na dojaśnianie. Jest to świadome wpływanie na procesy poznawcze młodego pacjenta poprzez dyskusję, dialog, edukację. Stosuje się tutaj atrakcyjne dla młodych ludzi formy terapii takie jak: psychozabawa, psychodrama, bajka terapeutyczna i inne.

5. Grupa dla rodziców

Problem uzależnienia od substancji psychoaktywnych młodych ludzi jest przeżyciem niezwykle traumatyzującym, dotykającym nie tylko samego uzależnionego ale i jego rodzinę. Analizując dotychczasowe doświadczenia w pracy z ludźmi uzależnionymi dochodzimy do wniosku, że rola rodziny jest niezwykle ważna w trzech bardzo trudnych etapach powrotu do zdrowia osoby uzależnionej:

- Etap motywacji do leczenia – w tym etapie rodzina stosując różne techniki umożliwia przybliżenie osobie uzależnionej, kryzysu w jakim się znajduje, czym przyspiesza i umacnia decyzję o leczeniu.

- Etap leczenia w którym rodzina stanowi konstruktywne oparcie dla osoby leczącej.

- Etap powrotu osoby uzależnionej do domu rodzinnego- jest to jeden z trudniejszych momentów w leczeniu osób uzależnionych. Ten etap wymaga czasem dość gruntownego przebudowania systemu rodzinnego, tak aby umożliwić osobie uzależnionej powrót do rodziny i normalne funkcjonowanie w jej systemie.

Pracę z rodziną podzieliliśmy na dwie części:

Część psychoedukacyjna - Zajęcia prowadzone są w formie edukacji i dotyczą następujacych obszarów:

- przyczyny sięgania przez młodych ludzi po narkotyki,

- uzależnienie jako choroba – objawy, cechy, fazy,

- psychologiczne mechanizmy uzależnienia,

- narkotyki – objawy intoksykacji i efekty działania,

- współuzależnienie jako forma przystosowania się do funkcjonowania osoby - uzależnionej,

- interwencje wobec osoby uzależnionej,

- konstruktywne i destrukcyjne formy pomagania osobie uzależnionej,

- ocena skuteczności dotychczasowych działań.

Efektami uczestnictwa w tej grupie jest zwiększenie wiedzy na temat uzależnienia, zwiększenie poczucia sprawczości, odbarczenie z poczucia winy i zmniejszenie bezradności poczynań rodziców. Praca w grupie umożliwia również dostrzeżenie oczywistego faktu, że nie tylko ja mam taki problem, uczestnicy grupy stanowiąc dla siebie oparcie umożliwiają łagodniejsze przejście przez kryzys.

Część terapeutyczna – celem tej grupy jest:

- odbarczenie z poczucia winy jakie mają osoby posiadające uzależnione dziecko,

- uzyskanie wglądu we własne problemy, trudności, ograniczenia i możliwości,

- przełożenie nabytych umiejętności i przemyśleń na działania w różnych obszarach życia,

- wzmocnienie autonomii działań, praca nad budowaniem satysfakcjonujących relacji z bliskimi.

Oczekiwane efekty to:

- większa samoświadomość i umiejętność czerpania z własnych zasobów w pomaganiu dziecku w jego procesie zdrowienia oraz w kształtowaniu własnego życia,

- podniesienie kompetencji w radzeniu sobie z problemami uzależnienia we własnej rodzinie,

- większa skuteczność w rozwiązywaniu problemów związanych z uzależnieniem,

większy komfort psychiczny

Metodą pracy jest grupa o charakterze terapeutycznym z elementami edukacji.

Obszary do pracy w tej grupie to:

- poczucie winy,

- wstyd,

- poczucie krzywdy,

- dawanie i branie wsparcia,

- poczucie własnej wartości,

- emocje,

- komfort psychiczny,

- satysfakcjonujące relacje z bliskimi,

- satysfakcjonujące relacje ze zdrowiejącym dzieckiem,

- złość,

- poczucie koherencji i radzenie sobie ze stresem.

Zmiany w rodzinie są procesem zachodzącym bardzo powoli. Pozytywne zmiany pojawiają się wcześniej w tych rodzinach, w których rodzice uczestniczą aktywnie w procesie terapii.

Rodzice maja wiele problemów natury poznawczej i emocjonalnej, które powinni przepracować w grupie rodziców takie jak np. złość, poczucie winy, lęk.

Pozytywne zmiany w rodzinie pojawiają się najczęściej na etapie, gdy pacjent jest w grupie pogłębionej. U młodzieży zauważalna jest ogromna potrzeba uczestniczenia rodziców w grupie dla rodziców. Jest to związane ze wzrostem świadomości u rodziców dotyczącej choroby dziecka a także zwiększeniem rozumienia choroby i umiejętności radzenia sobie z jej przejawami. Niemożność oszukiwania rodzica zwiększa poczucie bezpieczeństwa u młodego pacjenta. To, że rodzic zaczyna stawiać granice, ma jasne wymagania i zaczyna być konsekwentny również w zachowaniu.

Z kolei stabilizacja choroby u dziecka powoduje zdecydowaną poprawę w relacjach rodzic – dziecko. Pamiętać należy również, że sama terapia zwiększa umiejętności intrapsychiczne i interpersonalne młodego pacjenta, a tym samym poprawia jego funkcjonowanie w rodzinie.

W trakcie procesu terapeutycznego z młodzieżą należy zadbać również o to, aby nasi młodzi pacjenci:

- nie wypadli z ról społecznych (najczęściej jest to rola ucznia) – trzeba pomóc im w utrzymaniu się w szkole, nadrobieniu braków (pomocni mogą okazać się tutaj wolontariusze), czasami nabraniu wiary w możliwość poradzenia sobie z nauką, i brakami w materiale dydaktycznym częstokroć mimo istniejącej już drugoroczności i dużej frustracji związanej ze szkołą – często dobre efekty przynosi współpraca z wychowawcą, pedagogiem lub psychologiem szkolnym,

- poradzili sobie z przeszłością – czasami przestępczą i nie wracali do zachowań społecznie nieakceptowanych poprzez pokazywanie im alternatywnych, pozytywnych wzorców ( ważna jest – oczywiście za zgodą pacjenta - współpraca z jego kuratorem sądowym),

- pokazywanie alternatywnych dla grupy narkotykowej grup rówieśniczych, w których mogliby znaleźć swoje miejsce, tam się realizować, z którymi mogliby się utożsamiać – kluby sportowe, świetlice środowiskowe, kluby turystyczne, koła zainteresowań itp.

Grupy terapeutyczne i społeczność terapeutyczną powinno prowadzić dwóch terapeutów. Te same osoby powinny zajmować się pacjentem indywidualnie, tak jednak, żeby obydwoje doskonale znali wszystkich pacjentów i w każdej chwili mogli się zastąpić, o ile jest taka konieczność. Optymalna sytuacja jest wówczas, jeżeli pozostali pracownicy poradni dzięki zebraniom klinicznym również znają problemy pacjentów i mogą udzielić im wsparcia w razie potrzeby.

 

Metryczka
  • wytworzono:
    30-12-2010
    przez: Michał Wilczyński
  • opublikowano:
    30-12-2010 17:18
    przez: Ewa Gawin
  • zmodyfikowano:
    09-05-2019 10:25
    przez: Michał Wilczyński
  • podmiot udostępniający:
    Ośrodek Leczenia Odwykowego
    odwiedzin: 474
Dane jednostki:

Ośrodek Leczenia Odwykowego w Woskowicach Małych
46-100 Woskowice Małe
ul. Pałacowa 15
NIP: 752-12-95-792 REGON: 000290890
Numer konta: 92109021960000000568040025

Dane kontaktowe:

tel.: 774196522
fax: 774196522
e-mail: sekretariat@olowoskowice.pl